Balans

Jaar in, jaar uit maakten wij in onze foto-discowinkel in Den Haag de balans op. Na heel veel telwerk van bonnetjes en lijsten kregen we dan een beetje overzicht van de voorraden en de verschillen met de voorgaande jaren. Robbert was van jongs af aan niet anders gewend. Na 1997 was het niet meer nodig. De zaak werd opgeheven nadat de inventaris en goederen waren verkocht.
We maken nu jaarlijks de balans op van ons leven en kunnen terugblikken op een mooi jaar met heel veel genietmomentjes. Natuurlijk zou het prachtig zijn als we kopers voor ons huis hadden gevonden. Maar we geven de moed niet op.
We zijn samen gelukkig en tevreden en gaan hoopvol het nieuwe jaar in, terwijl we onze zegeningen blijven tellen.

O jeetje

Ik schrik me te pletter hier, weet je
En denk nu in enen “o jeetje”
Het jaar is voorbij
En ik was erbij
Maar voor je het weet dan vergeet je

Zwijmelen op zaterdag 111


Vier jaar geleden schreef ik over dansen met onze kinderen.
Hierbij plaatste ik linkjes naar drie favoriete nummers waaronder deze.
Ik word nog steeds vrolijk als ik het hoor.
Ik wens jullie een spetterend, liefdevol, muzikaal en gezond 2015.


Herberg "De Zoete Inval"

De komende week staan wij in de gastvrije modus. Vanmiddag krijgen we de eerste lichting kinderen met aanhang te eten, morgen onze jongste met vriendin en nazaten. We doen dan een hink-stap-sprong naar de 30ste en halen in de ochtend eerst een blogmaatje binnen om in de avond een Leidse vriend te verwelkomen. De dag daarna komen twee vrienden uit Voorburg zich bij ons voegen en maken we ons op voor het kabbelende, gezellige, knalvrije oud en nieuw waar we zo dol op zijn. Op nieuwjaarsdag vertrekt het drietal weer naar het wilde westen en ruimen wij de rommel op. Jozef en Maria kunnen er vannacht ook nog wel bij. Zijn jullie echte herbergiers in de komende dagen?

Vuur

Fascinerend
Verzengend
Passioneel
Warm
Bedreigend
Waardevol


Bij de tijd

Natuurlijk wil men bij de tijd zijn
Dan zijn al die klokken wel heel fijn
Big Ben of tiktak
Daaraan heeft hij lak
Ze vormen een heel mooie "skylijn"

Zwijmelen op zaterdag 110




Voor elk wat wils. Ik wens jullie mooie, vredige en liefdevolle kerstdagen.



Opvoeden (gastblog)

Mar en onze kids zijn zo blij dat ze niet met mij mee hoeven om boodschappen te doen. Ik heb namelijk de (voor sommigen onhebbelijke) gewoonte om opmerkingen te maken als ik vind dat iets niet correct is. Van de week was het weer eens goed raak.
Kom ik bij de afdeling chips en dergelijke, staat daar een moeder met een brullend kind: IK WIL! Er gingen wel zes zakken chips heen en weer tussen het rek, de dochter, de moeder en het winkelwagentje, en niet zo zachtzinnig ook. Ik zag het kruim al in de zakken zitten. En ja, dan komt er iets bij mij boven waarom mijn geliefden liever niet met me meegaan naar de winkels. Ik maakte een opmerking Hallo, dat had er één van mij moeten zijn! Verder niet. Moeder en dochter dropen af zonder iets te zeggen en zonder chips.

Dit soort voorvallen doet me iedere keer weer denken aan de pasfoto die ik jaren geleden moest maken van een achtjarig ventje. De moeder had me nog zó gezegd dat het een overgevoelig kind was. Drie pogingen verder, na heel veel ach toe nou, zit nou stil en lach eens, kreeg ik er genoeg van.
Ik vroeg de moeder om de pasfotoruimte te verlaten. Dat deed ze met de opmerking U bent toch wel voorzichtig met hem?
Nou, dat was ik! Wat ik hem toen in zijn oor gefluisterd heb, kan ik hier niet herhalen. Het resultaat? Moeder had nog nooit zo'n mooie en leuke foto van hem gezien. En o, wat was dat joch trots. Ja, ik weet het. Niet iedereen kan dit waarderen. Mar heeft me al vele malen gewaarschuwd dat ik op een dag de verkeerde tegenover me tref. Maar ik blijf erbij: zachte heelmeesters …...

Nazaten

In mei schreef ik over An die in het Brabantse als enige de slachtpartij van een bezoekende vos overleefde.
Kort daarna werd een toom witte Wyandotten aangeschaft en het haantje ging aan de slag. Ook An kreeg een beurt en legde bevruchte eitjes. Ze was niet erg broeds en haar nieuwe buuf zorgde voor de kuikens in wording. Er lag dus een gemengd nest van de witte vader. Zo gaan die dingen anno 2014. Mantelzorg en samengestelde gezinnen.
De bovenste foto's zijn in augustus genomen van de stiefmoeder met kuikens. De grijze en zwarte dotjes zijn van An. Op de onderste foto zie je hoe de bijna volwassen nazaten er een paar weken geleden bij liepen. Nog beter nieuws is dat de zwarte haantjes een nieuw thuis hebben gevonden bij een plaatsgenoot die vers bloed in zijn kippenhok zocht. Ze mogen zich dus gaan vermenigvuldigen. Ik ben zo trots op mijn kippenkleinkinderen.

Brief 21

Hoi Novelle,

Hier is alles prima in orde. We zijn min of meer klaar met de bladruimacties en daarmee kan ik de herfst afsluiten en me gaan richten op de feestdagen. Pakjesavond hebben we niet gevierd. Fijn dat jouw cadeautjes in goede aarde vielen. Rafaella was weer zo vertederend. Ze loopt nu en wat ziet het er dan meteen anders uit. Zo groot al. Ze bleven nu alleen vrijdagnacht logeren en zijn zaterdag naar mijn vader geweest en naar een vriendin in Den Haag. Ze rijden zo heel wat kilometers en de kleine meid slaapt meestal heerlijk in de auto.

We gaan deze week de buitenverlichting ophangen en de boom versieren. Ieder jaar dezelfde boom met dezelfde ballen en piek. Daar hoeven we dus geen foto meer van te maken. Haha.
Hier gelukkig geen verjaardagen meer. Wij zijn trouwens helemaal niet zo vierderig
(dit woord wordt fout gerekend door de spellingcommissie). Dat is in de loop van de jaren overboord gegooid.
In de meeste Vlaamse dorpen wordt wel feestverlichting opgehangen, maar in ons wijkje moeten de particulieren hun huizen zelf versieren. Jullie kunstwerk ziet er indrukwekkend uit. Ik ben nogal ouderwets en houd niet zo van abstracte kunst. Ons plaatselijk stuk heb ik in dit logje al eens beschreven: De Ravelse Pier.

Ach ja, die kroketten van Wim Sonneveld waren geweldig. Wij gebruiken regelmatig uitdrukkingen uit die oude conferences. Zoals “het licht stond op beige” en “ik zat met mijn jojootje op het balkon te spelen” van Henk Elsink. De “uitschuiftafeldame” en het “vlekkie in het nekkie” van Toon. Zo kan ik nog wel even doorgaan.
De gemiddelde jeugd kan ons niet altijd volgen, maar onze eigen kinderen zijn het van ons gewend.
Van Wim Kan konden we ook zo genieten. Dit was ook zo'n sterke uitspraak van hem: “Democratie is de wil van het volk. Elke ochtend lees ik verbaasd in de krant wat ik nou weer wil.”

Mijn volgende brief zal de 30ste verschijnen en dan zijn de kerstdagen al voorbij. Dus ik eindig met de wens dat jullie heerlijke, vredige en gelukkige kerstdagen mogen hebben. De dagen gaan volgende week al lengen en licht is zó belangrijk.

Midwintergroet uit Vlaanderen.

NB 
De correspondenten nemen even kerstreces
Dus geen post op 23 en 30 december

Doorschuifkou - vertrouwen

Op deze pagina kon je tot 14 december stemmen voor het weerwoord van 2014.
Waar valt uit te kiezen?
Sukkelwindje; jip-en-janneke-weerbericht; doorschuifkou; kwijnsneeuw; voorlente; winterzomer; zaagtandweer; saharazandbui; druilbui; zomersneeuw; shelfie; huis-tuin-en-keukenbui; glimweer; taaitaaibewolking; knijpzonnetje.
Op 16 december zal de uitslag bekend worden gemaakt. In de ochtendshow op de radio van Corine van Dijk zal zij samen met Grieta Spannenburg de mist op laten trekken en het licht laten schijnen op het winnende woord.

Voordat ik bovenstaande website had bezocht, dacht ik nog dat Min dit woord helemaal zelf had verzonnen. Ik ben inmiddels weer een stuk wijzer geworden. Dankjewel blogmaatje. Ik had meer vertrouwen in je moeten hebben.

Reismeermin koos het weerwoord doorschuifkou en de invalshoek vertrouwen
Op haar blog vind je de overige bijdragen.

Luchtschepen

Een dorstige man snakt naar water
En wat ziet hij dan even later
Een schip in de lucht
En vogels in vlucht
Hierna volgt waarschijnlijk de kater

Zwijmelen op zaterdag 109


Nee, dit is niet mijn eigen keuze. Er hoort een verhaal bij over een buurvrouw die in de jaren 60 in het portiek naast ons woonde. Ze zat meestal op vrijdagmiddag bij ons onder de droogkap haar nagels te lakken. Althans in mijn herinnering. Mijn moeder ving de buuf vaak op wanneer ze erg depressief was en troost nodig had. Intussen werden de haartjes keurig in de watergolf gezet.
Wij noemden haar tante, want zo ging dat in die tijd. Ze was stapelgek op dit nummer en ook op alle muziek van Jim Reeves. Ze ging het liefst naar Spanje op vakantie en was eigenlijk alleen dan gelukkig. Ze bracht stukjes zeep mee, die haar naam droegen.
Al diverse keren had ze mijn moeder verteld dat ze dood wilde en hoewel men beweert dat mensen dat niet aankondigen, heeft ze wel degelijk een hele stapel pillen geslikt en haar rust gevonden. Daar waren wij behoorlijk van onder de indruk en het is knap hoe mijn ouders ons daarin hebben begeleid. Dit nummer is voor tante Maja, die het leven te zwaar vond.



Fijn weekend allemaal.

Water

Overstromingen en droogte
hebben rampzalige gevolgen

Wandelen met mijn schoonvader (gastblog)

In het voorjaar van 1971 had Mar mij “eindelijk” weten te strikken en ik (bijna 21) wilde wel met haar (net 16) uit. Als een dochter van een zeer gerespecteerd ambtenaar uit wilde met een vijf jaar oudere zoon van een katholieke middenstander? Nou, dan ging dat niet zomaar. O nee.
Dus moest ik op appel komen en een wandelingetje maken met de heer Pranger. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Ik deed het bijna in mijn broek. Maar wat is dat me meegevallen zeg.
Hij wilde weten of mijn gevoelens voor zijn dochter oprecht waren. Dat waren ze toen en dat zijn ze nog steeds! Zo kreeg ik op het eind van de wandeling toestemming om met haar uit te gaan.
Neem maar van mij aan dat Mar en ik het er daarna van genomen hebben.
Dat hij zo zuinig was (en is) op zijn dochter heb ik altijd zo gewaardeerd. Nog steeds zie ik mijn glunderende schoonvader staan op onze trouwdag. Hij en mijn schoonmoeder trots als een stel pauwen. Natuurlijk waren we het niet altijd eens, maar er was sprake van wederzijds respect.
Ouwe (dat was de eretitel van mijn eigen vader) een betere schoonvader had ik me niet kunnen wensen. Pa je bent nu tweeënnegentig, maar voeg er gerust nog minimaal tien jaar (in goede gezondheid) aan toe. Ja ja, ik hoor je mopperen. Nog tien jaar? Ja pa, nog tien jaar of meer. Natuurlijk begrijp ik dat dit niet reëel is, maar ik kan en wil je niet missen.

Je schoonzoon.

P.S. Zie ook dit berichtje

Smaken verschillen

Kijk al die verschillende billen
Is dat nou wat vrouwen echt willen
Ik kies voor natuur
In huidskleur en puur
De pot op met moderne grillen

Rafaella

Voor de mensen zonder smoelenboekaccount:
Dit schatje logeerde hier vannacht.
Nog leuker dan pakjesavond.
Geen banketletter maar een pretletter.

Zwijmelen op zaterdag 108


Mmmm. Dit is het ware zwijmelwerk.
Wat hebben jullie vandaag in de aanbieding?
Hoe dan ook …. ik wens jullie een heerlijk weekend.


Jaloers op Rien

Wat zou ik graag zo goed kunnen tekenen ....

Ziektekosten (gastblog)

Eerder schreef ik al een gastblogje over de zorg die in Nederland onbetaalbaar is geworden. Nou, als astmalijder vanaf 1950 kan ik daar over meepraten. Afgelopen maand kreeg ik een mailtje van mijn Nederlandse apotheek of ik wilde meewerken aan een onderzoek naar mijn medicijngebruik. Als oprechte Nederbelg (het is gratis!) heb ik gehoor gegeven aan het verzoek.
Uitslag: Merk A voldoet niet helemaal.
Oké. Overlegd met huisarts en besloten om over te stappen naar merk B.
Terug bij de apotheek merk B besteld.
Vraag van de assistente: “Weet u hoe het werkt?”
“Nee, natuurlijk niet. Nooit gehad.”
“Nou, loopt u even mee dan zal ik het uitleggen.”
Wat een flop was dat! Het lezen van de gebruiksaanwijzing was duidelijker geweest.
Terug bij de balie kreeg ik de rekening gepresenteerd: B plus 6 euro voor de uitleg!

Stel u voor. U kocht bij mij een fototoestel (ik was fotoboer) en na aanschaf stond er 6 euro voor uitleg op de rekening. Wat zou uw reactie geweest zijn? Natuurlijk: “Bekijk het maar!”
Helaas werkt het in de medische wereld niet zo.
Thuisgekomen bleek B een oud product in een nieuw jasje, maar wel twee keer zo duur. Ik vraag me af hoeveel cadeaus mijn Nederlandse apotheek rijker is geworden door het onderzoek naar mijn medicijngebruik.

P.S. We blijven natuurlijk wel de vrolijkste mensen ter wereld, want astmalijders staan fluitend op en gaan gierend naar bed.

Brief 20

Lieve Novelle,

Wat ontzettend triest dat je weer zoveel zorgen hebt om je moeder. Ik hoop zo dat de verbetering doorzet. Voor ons was het een hele opluchting dat mijn vader zo opknapte toen zijn medicijnen waren aangepast. Maar ja, het blijven mensen van de dag.
De kijkers zijn er nog niet uit. De man heeft zijn bedenkingen. We hopen dat ze er samen uitkomen.

Het schrijven over de ziektekosten was van Robbert. Hij is de laatste tijd bezig om wat dingen op papier te zetten. Als hij zich ergens over opwindt of juist met plezier aan terugdenkt, geef ik soms het advies om het op te schrijven. Dan vraagt hij de volgende morgen: “Is dit iets voor je blog?” Haha. Hij heeft de smaak nu te pakken en er verschijnen meer gastblogjes van zijn hand.

Ik vind jouw plaatje erg goed bij het gedichtje passen. Wat een prachtige kleuren. Boeken zijn toch nog steeds fijne cadeautjes om te geven en te ontvangen. Die elektronische rommel hoeft niet voor mij. Het doet me altijd denken aan Wim Sonneveld.


Maar het is inderdaad lastig om een passend geschenk te vinden voor sommige mensen. Onze jongste zoon komt vaak met heel originele cadeaus. Een heel groot bronskleurig betonnen hart, een beeldje van een koolmeesje dat prachtig kan zingen en deze lichtgevende paddenstoeltjes die zichzelf opladen. Hij is een bijzonder mens en hij leert zijn dochter Marissa zo ontzettend veel over de natuur en probeert haar overal het mooie van te laten ontdekken in plaats van het enge.

Vrijdag zien we onze jongste kleindochter Rafaella weer. Het is drie maanden geleden dat ze hier waren. Misschien wordt dit hun laatste logeerpartij in onze jachthut, hoewel er nog een Leidse vriend zou kunnen komen voordat het jaar om is. De vrienden die hier met oud en nieuw komen, maken gebruik van de inpandige logeerkamer en hebben het gastenverblijf niet nodig.

We zijn intussen in winters weer beland en het voelt nu echt als december. Snel doorzappen naar 21 maart? Van mij mag het.

Winterse groetjes uit Vlaanderen.

Gemis II (gastblog)

In mijn vorige gastblogje heb ik geschreven over het gemis van mijn partner. In dit stukje wil ik het hebben over onze kinderen. Ze zijn het huis uit en hebben gelukkig hun eigen leven. Maar toch …. Na twintig jaar voor ze gezorgd te hebben, zijn er soms momenten dat je ze mist.
Nu we bezig zijn met de verkoop van ons huis wordt er natuurlijk gekeken wat er weg kan. We willen kleiner gaan wonen. En zo kwam ik een doos tegen met memorabilia van onze kinderen. Moederdag, Vaderdag en verjaardagen, op al deze dagen brachten ze cadeaus voor ons mee. Ach als u kids heeft weet u waarover we praten. Stropdassen van papier voor pappa, pannenlappen voor mamma, handafdrukjes in allerlei kleuren, etc. Dit alles inclusief tekeningen (en dat zijn er veel) kwam ik tegen in een van de dozen.
Op zo'n moment zit ik te mijmeren en zie ze voor me. 's Morgens alle vier op het voeteneind van ons bed. Ikzelf, nauwelijks wakker, genoot van hun enthousiasme. Vier maal een rijmpje, vier maal een cadeautje, oh wat is dat snel voorbij gegaan.
Ik weet nog dat een zwager bij de geboorte van een van de kinderen tegen me zie: “Rob, geniet ervan, ze zijn volwassen voor je het weet!” Allemachtig. Wat heeft hij gelijk gekregen.
En op zo'n moment wil je ze alle vier net zoals vroeger tegelijk in je armen nemen. Knuffelen, kietelen, plagen, wat een plezier hadden we. Helaas, zelfs een tegelijk is nu al te groot voor me. Maar oh, wat mis ik die momenten.