Opruimen (gastblog)

Oh, wat is dat een heerlijke hobby van me geworden. Gepensioneerd, bedrijf bijna beëindigd en dus tijd om uitverkoop te houden van de restanten van m’n oude firma. Wat ruimt dat lekker op.
Helaas zien onze kinderen dat ook. ;-) “Pa, je hebt nu ruimte over dus kunnen we wat bij jullie stallen?” En ja hoor, de vrijgekomen plekken worden weer aardig opgevuld. Geen probleem. Plaats genoeg.

Tijdens de herindeling kom je ook oude archieven tegen. Zo ook een paar mappen met contracten, berekeningen en dergelijke aangaande de overname van drie Haagse fotozaken door mijn vader. Voor mij niets bijzonders omdat ik toentertijd verantwoordelijk was voor zijn administratie.
Maar toch … hoe het tussen die stukken terecht is gekomen weet ik niet, maar ik vond een lijst met aanbiedingen van huizen die toen te koop stonden. De prijzen zijn in ouderwetse guldens dus deel maar even door 2,2. (klik)
Mar en ik zochten toen een huis. Hadden we toen maar kunnen kopen. Helaas was dat in die tijd niet voor ons weggelegd want ik had net een zaak van mijn vader gekocht ter waarde van een huis. Logisch dat de bank dwars ging liggen.

Zoals jullie weten, is alles in de loop van de tijd toch goed gekomen.
Opruimen en de daarbij behorende herinneringen opduikelen is fantastisch. Verhalen aan ons tafeltje, het delen met mijn broers en zus. Gewoonweg heerlijk! Het verleden is zeker niet stoffig, vervelend of ongezellig. Natuurlijk niet altijd even fijn maar de positieve momenten kunnen je weer laten glimlachen en genieten. Dus dat doen we ook. Glimlachend kijken naar huizen die we toen niet konden betalen.

Drie op een rij

Oma is alweer een jaartje ouder.
Ik heb genoten van alle attente berichtjes en telefoontjes.
En van het mooie lenteweer.
Een paar kiekjes van ons trio als bonus.

Marissa oefent op de handpan.


De laatste verhuisdoos in Maastricht.


Dylan gaat onze tuin verkennen.

De chirurg


Chirurgen zijn dames en heren
Die iedere dag opereren
Als medische tak
Een bloederig vak
Ik zou hun beroep niet begeren

Ze werken met scalpels en haken
Proberen je beter te maken
Dan volgt naald en draad
En sluit men de naad
Om daarna een zuchtje te slaken

Zwijmelen op zaterdag 228




Eentje van mij uit 1969



En eentje van Robbert uit 1960



Ook al waren wij deze week niet in een jubelstemming, er mag toch gezwijmeld worden.


Ik wens jullie een heerlijk, zonnig weekend.

Een telefoontje op vrijdagmorgen

De piep van vorige maand krijgt nog een lelijk staartje. De uroloog belde met slecht nieuws. De opgestuurde rotzakjes blijken nu van een agressievere soort te zijn. Hij wilde met ons praten over de uitslag en de mogelijkheden. Vandaar dat we snel iets moesten afspreken. Dit kon niet wachten tot 30 mei.

Hij stelde eerst woensdag 22 maart voor, maar toen gingen bij mij alle alarmbellen rinkelen. Op die dag exact 10 jaar geleden kreeg ik het eerste kankernieuws dat insloeg als een bom. What’s in a date? Tja. Toch maakt het voor mij verschil. Dan maar meteen op maandag.
We hadden gelukkig afleiding in het weekend doordat een goede vriend hier kwam logeren. Dat voorkwam dat onze hersens fulltime bleven malen.

Er moeten hardere maatregelen worden genomen in de vorm van blaasspoelingen. Het wordt alweer een aanslag op de blaaswand. Er zijn twee soorten spoeling: chemo en BCG. De tweede geeft betere resultaten, maar heeft ook meer bijwerkingen. A.s. woensdag gooit dokter S mijn geval in de groep en op 3 april wil hij de uitkomst met ons bespreken en horen wat ik zelf wil.
Daarna zouden dan wekelijkse dagopnames volgen waarin de blaas het zwaar te verduren krijgt. Zucht….

De kantklosster


Drie kantklossters in de stad Brugge
Dat waren enorm vingervlugge
Het kostbare kant
Gemaakt met de hand
Kon klasse en stand overbruggen

Zwijmelen op zaterdag 227






Dit was een hit in 1965.
Robbie van Leeuwen (Den Haag, 29 oktober 1944) is een Nederlandse popmuzikant. Hij begon zijn carrière in 1962 in The Atmospheres uit Den Haag. Daarna speelde hij als gitarist in The Ricochets, The Motions en Shocking Blue. Hij maakte tussendoor ook nog de instrumentale single "Let the circle be unbroken" onder de naam van The six young riders. Vervolgens was hij actief in de groep Galaxy Lin (als componist/mandolinespeler) en het project Mistral. Ook schreef hij het nummer Love Buzz, dat faam verkreeg nadat het door Nirvana werd uitgebracht op het album Bleach.
Van Leeuwen woonde tussen 1983 en 1996 in Luxemburg en woont tegenwoordig in Wassenaar.


Fijn weekend allemaal.

Oppassen

Maandagmiddag gingen wij naar middelste zoon om op te passen. In mei hadden we dat al eens bij ons thuis gedaan, maar nu is Dylan 17 maanden en op die leeftijd voelt hij zich thuis het meest in zijn element. Om half 1 arriveerden wij. Zijn dutje had hij al gedaan dus dat werden heel wat wakkere uurtjes voor ons.
Nadat Robin geluidloos was vertrokken keek Dylan eerst de kat uit de boom. BabyTV  bood hem afleiding en we lieten hem rustig wennen aan onze aanwezigheid.


Wat later bleken we een gezamenlijke hobby te hebben. Hij is net zo gek op boeken als ik.
Er zaten ook boekjes bij met geluid. En het duurde even voordat ik dat doorhad. Je ziet op het filmpje hoe hij mijn vinger stuurde. Ook naar boekjes waar helemaal geen geluid in zat. Kennelijk verwachtte hij wonderen van zijn oma.

Er werd ook nog met treintjes gespeeld en aan de weg getimmerd. Het was een geslaagde middag. Toen zijn vader tegen zessen thuis kwam, bleef hij rustig bij opa op schoot zitten. Is dat lief of niet?

De rabbi


Een rabbi leert Joden de wetten
En waar Joden op moeten letten
Hij leest de Thora
En leeft die ook na
Met zondaars maakt hij korte metten

Zwijmelen op zaterdag 226






Ik wens jullie een heerlijk weekend.
Voor Trees en Jan wordt het zonder meer een memorabel weekend.


Ontmossen

Maandag en dinsdag was het hier verre van rustig. De ontmosser kwam ons dak behandelen. Dat gebeurde met een hogedrukreiniger aangestuurd door een generator, die natuurlijk allebei de “nodige” herrie produceerden. Maar het is zo ontzettend opgeknapt, dat ik het lawaai voor lief neem.

Het was een broodnodige voorbereiding op het gootwerk dat eind van de maand vervangen wordt. Na 45 jaar is het niet meer zo heel functioneel. (vrij vertaald: zo lek als een mandje)

De man wandelde door onze goten of het niets was en stapte kordaat van balk naar balk over het kunststof dak van de veranda. Soms durfden we niet eens door de lens van de camera te kijken wat hij deed!

Nadat de mossige egeltjes naar alle kanten waren gekatapulteerd, ruimde hij de troep netjes op en sopte het hele dak met een antimosmiddel. We zijn zeer tevreden. Net als een paar enthousiaste buurmannen.


Liefdesbriefje (gastblog)

Op het gastblog over mijn meisje en haar blog stond in een reactie dat ik een man uit duizenden zou zijn. Ik heb de rest van de dag mijn schoenen niet nodig gehad. Ik liep ernaast. Dat wil je als partner toch horen.

Maar nu even de realiteit. Wij hebben net als ieder stel onze problemen gehad. Soms dachten we dat het nooit meer goed zou komen.
Haar ongelofelijke optimisme, het vertrouwen en de wil om door te zetten hebben ons gebracht waar we nu zijn. Een makkelijke partner was ik niet. Maar toch ging zij er voor. En ja, wat we op die manier bereikt hebben is: letterlijk en figuurlijk lief en leed delen.

Ons tafeltje is er niet alleen voor de blogverhalen, maar ook voor wat we zelf meemaken. Niet altijd leuk. Wel heerlijk als je een maatje hebt waarmee je alles kunt bespreken. En zo’n maatje heb ik in 1971 ontmoet. Heerlijk tegendraads tot groot ongenoegen van mijn familie. Wat was en ben ik blij met haar kijk op de wereld.

Schat, ik kan maar één ding zeggen:
“Jij bent mijn vrouw uit duizenden.”

De mijnwerker


Een mijnwerker onder Kerkrade
Gebukt aan het werk met zijn spade
Benauwd en beroet
Verdient hij zijn poet
Daarna mag hij heerlijk gaan baden

Getrouwd met een blogger (gastblog)

Mar en ik zijn nu 46 jaar samen. In die tijd hebben we ontzettend veel meegemaakt en altijd hebben we elkaar de kans en ruimte gegeven om ons eigen ding te doen. Zo kwam mijn meisje op een dag met de opmerking: “Ik heb iets heel leuks gevonden. Ik ga bloggen.”
Pardon. Bloggen? Nee natuurlijk schat, dat moet je doen… Ik had geen idee!

Nou, dat heb ik nu wel. Zoals jullie weten, eindigen wij iedere dag aan ons tafeltje. Hier wordt de dag doorgenomen. Mijn avonturen bij de bieb, in de winkels of bij de dokter en haar belevenissen op het wereldwijde web.
De nieuwe liefdes van blogmaatjes, waarvan er nu een vrijwilligerswerk doet in Zuid-Afrika. Het verdriet of de frustratie van andere bloggers en ook de humor en het medeleven. Soms stuurt ze me een linkje naar een specifiek logje. Ik heb veel mensen leren “kennen”.

Natuurlijk zijn we het niet altijd eens. Mar is veel meer betrokken bij alle situaties dan ik. Toch wil ik geen moment missen van onze blogdiscussies. Lief en leed passeren de revue. Zo blijft haar blogwereld een aanvulling op ons leven.
Dus ik zeg: “Meisje, blijf bloggen.”